مطلب ديگرى كه در تفسير آيه باقى مىماند اين است كه مگر پيامبر ص منافقان را نمىشناخت كه خداوند مىگويد : مىخواستى به آنها اذن ندهى تا وضع آنها بر تو روشن گردد . « پاسخ » اين سؤال اين است كه « اولا » پيامبر ص از طريق علم عادى به وضع اين گروه آشنايى نداشت و علم غيب براى قضاوت در باره موضوعات كافى نيست ، بلكه بايد از طريق مدارك عادى وضع آنها روشن گردد ، و « ثانيا » هدف تنها اين نبوده كه پيامبر ص بداند بلكه ممكن است هدف اين بوده كه همه مسلمانان آگاه شوند ، هر چند روى سخن به پيامبر ص است . سپس به شرح يكى از نشانه‌هاى مؤمنان و منافقان پرداخته مىگويد : « آنها كه ايمان به خدا و سراى ديگر دارند هيچگاه از تو اجازه براى عدم شركت در جهاد با اموال و جانها ، نمىخواهند » ( * ( لا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّه وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يُجاهِدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ ) * ) . بلكه هنگامى كه فرمان جهاد صادر شد بدون تعلل و سستى به دنبال آن مىشتابند و همان ايمان به خدا و مسئوليتهايشان در برابر او ، و ايمان به دادگاه رستاخيز آنان را به اين راه دعوت مىكند و راه عذرتراشى و بهانه جويى را به رويشان مىبندد . « خداوند به خوبى افراد پرهيزكار را مىشناسد و از نيت و اعمال آنها كاملا آگاه است » ( * ( وَاللَّه عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ ) * ) . سپس مىگويد : « تنها كسانى از تو اجازه براى عدم شركت در ميدان جهاد مىطلبند كه ايمان به خدا و روز جزا ندارند » ( * ( إِنَّما يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ